22 augustus staat er een jongetje voor mijn deur. Weet je al dat mijn papa dood is, nee dat weet ik nog niet. "nou mijn papa is dood". Wat moet je tegen een ventje van 7 zeggen. Ik wist dat hij niet meer beter werd en dat de artsen ook niets meer voor hem konden doen, maar jongens, dit in 2 weken tijd. Ik mijn vriendin gebeld en inderdaad hij was dood, afgelopen woensdag hadden ze alles gestopt (ik was vrijdagavond nog even bij haar ouders langs geweest). Na het telefoontje kwam knulletje 2 eraan, "ik heb geen papa meer". Nee jongen dat is ook zo, maar papa blijft altijd bij je, hij zit altijd in je gedachten en in je hart. Mama had ook al verteld dat papa nu een sterretje was geworden en dat hij in de hemel is. Mijn vriendin en haar man zijn van huis uit gelovig opgevoed.
Maar dan nog 40 jaar, ik dacht altijd dat hij 38 jaar oud was. Een nog heel jonge vrouw achterlaten en dan 2 jonge kinderen van bijna 6 en 7 jaar oud. Die hun altijd lieve vader moeten gaan missen.
Vanavond de avondwake gehad en morgen de kerkdienst met de begravenis, het is hard en ons leven gaat verder maar voor hun staat het op dit moment stil. Ik ga er proberen wanneer ze het willen er ook voor hun te zijn, maar ze hebben gelukkig ook erg veel steun aan haar familie. Ze hebben een hechtte band en daardoor zijn ze ook sterk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten