oneerlijkheid

Wat kan het soms in het leven erg hard en oneerlijk zijn.
Eerst een vriend hebben die 3 jaar geleden een zwaar hartinfarct heeft gehad en dusdanog hartfalen aan over gehouden te hebben dat hij wacht op een donorhart. Staat in zijn categorie nu wel op nummer 1 maar wie weet hoe lang het nog kan gaan duren en dan de vraag of hij het wel gaat redden tijdens de operatie. Waar is het moment dat je van iedereen afscheid gaat nemen en hoe wordt je na de operatie wakker. Zo zie je dus ook maar weer dat er nog te weinig mensen ook donor is en dat het o, zo belangrijk is, wat heb je eraan als je er niet meer bent, terwijl je het leven van een ander er misschien mee kan redden, maar ook hoeveel mensen er niet ernstige brandwonden hebben en die geholpen zijn met de huidtransplantatie van een ander persoon. Ja ik ben wel donor en ik zou het andere mensen wel kunnen aanraden, maar dat moet ook iedereen voor zichzelf weten. Niemand kan tegen een ander zeggen wat hij wel of niet moet doen. Zeker als je ziet en hoort dat iemand erg aan het aftakelen is en dus bijna niets meer kan dan op bed liggen en slapen en afhankelijk is van familie, vrienden en buddy's en dat je moet wachten wanneer iemand van de wijkverpleegkundige komt die je komt wassen omdat je er zelf niet de puf voor hebt om je te kunnen wassen en dat op een leeftijd van bijna 45 jaar. Als iemand zijn website wil lezen om te zien hoe hij en zijn familie hier doorheen slaat, kijk dan bij links en klik dan op Rob Oosterboer
Dan nog een ander oneerlijk verhaal. Ben je altijd gezond geweest hard gewerkt en sta je met een been bijna in de vut gebeurt het volgende. Zonder echt te lijnen wel in hele korte tijd ruim 10 kilo af te vallen en dan af en toe wel wat last van je buik te hebben en al enige tijd weinig eetlust. Er komt dan ook niet bij je op dat in korte tijd veel afvallen ook andere oorzaken kunnen hebben dan niet kunnen eten of door pijn of iets dergelijks. En dan tijdens je werk niet lekker worden, dan wordt je door je collega's naar de eerste hulp gebracht. Binnen 1,5 uur tijd is het duidelijk en blijk je dus darmkanker te hebben en met spoed geopereerd te moeten worden. Diagnose darmkanker met wat plekjes op de buikwand en op de lever. Prognose stukken darm weggehaald en kijken met chemokuur of de kanker onder de knie te kunnen krijgen. Als patiënt blijf je toch altijd positief omdat je denkt dat je toch wel weer beter wordt, maar het is en blijft een rotziekte en zeker als het dan ook een soortemet van uitgezaaid is, hoe lang is de lijdensweg dan nog en wordt je eigenlijk wel beter. We weten het niet en er is niemand die ons die duidelijkheid kan geven. Wat ik ook al op de kaart heb gezegd is dat er hier geen woorden voor zijn, jammer genoeg, we kunnen hem en zijn gezin alleen maar sterkte wensen. Bij deze J sterkte.
Ik weet dat op dit moment net als mijn collega's dat we door een moeilijke periode gaan en dat we elkaar moeten steunen al is het alleen voor J.
Ik heb dit stukje geschreven omdat deze mensen mij toch wel aan het hart liggen en niet om andere mensen ermee te benadelen. Wat ik ook heb geschreven is ook hetgeen zoals het bij deze twee mensen is gegaan of hoe ze het ervaren hebben en niet als verpleegkundig oogpunt. Ik heb daarom ook mijn gevoelens opgeschreven en als verpleegkundige bij een patiënt sta je er ook verder vanaf en nu niet.